સ્મરણોનું અજવાળું

સાંજ ઢળે ને આવે તારાં સ્મરણોનું અજવાળું .
સાજણ, કેમ કરી સંભાળું !
 
એક અમસ્થી અટકળ લઇને કેમ બધું શણગારું ?
ભીંત,ટોડલો,આંગણ,ઉંબર ને હોવું આ મારું.
ઉજાગરાને આંખે આંજી શમણાં પાછાં વાળું.
સાજણ,કેમ કરી સંભાળું !
 
ઉભડક જીવે બારસાખ પર સૂક્કાં તોરણ ઝૂલે;
સૂરજનું છેલ્લું કિરણ લઇ ઇચ્છા અઢળક ખૂલે;
પાંગત પર બેસીને ઠાલાં પડછાયાં પંપાળું.
સાજણ,કેમ કરી સંભાળું !

-વિમલ અગ્રાવત

Advertisements

4 ટિપ્પણીઓ

  1. Vihang vyas said,

    ડિસેમ્બર 13, 2009 at 9:52 પી એમ(pm)

    Wah ! Vimalbhai, saras geet. Bhai, botadkar ni dharati ma thi geet na aave toj navaai. Khub khub shubhkamnao…prem…

  2. Dr.Firdosh Dekhaiya said,

    ડિસેમ્બર 14, 2009 at 12:30 એ એમ (am)

    વાહ વિમલભાઈ,ખુબ સરસ રચના.કાવ્યમાં પણ ગઝલિયત છે.

  3. Shailesh Nimavat said,

    ડિસેમ્બર 14, 2009 at 10:54 એ એમ (am)

    Mr.Vimal
    This is really good Poem, i like it very much.

    Keep it Up !!!!!!

  4. ડિસેમ્બર 18, 2009 at 1:25 એ એમ (am)

    એક એકલા જીવની વ્યથા શબ્દે શબ્દમાં અને હરેક પંક્તિમાં સચોટ બની રહી છે. સીમિત અસ્તિત્વ આંગણ-ઉંબર પૂરતું ભૌતિક નથી, પણ “હાલાં પડછાયા પંપાળવા” પડે એવી માનસિક કરુણતા સુધી વિસ્તરેલી છે. સરસ રચના.


પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: